|
Lifestyle -
Columns
|
|
Geschreven door Levine Diecken
|
|
zondag, 15 januari 2012 16:30 |
Mevrouw Klooster had een woonkamer die altijd ruim verwarmd was, op een graad of 25 a 26 Celsius. Dat in combinatie met acht kinderen, wat krijsende tonen, drie blaffende grote honden en een zware shag-rokende muzieklerares met een constant brandend peukie in de asbak op de vleugel maakte mijn vioollessen niet tot favoriet tijdverdrijf vroeger. Het enige hoogtepunt was die ene keer dat Bram uit groep acht me naar de les bracht, waarom is me tot op de dag van vandaag een raadsel, aangezien ik ongeveer zes jaar jonger was.
Ik kon geen noot lezen, geen snaar raken. Kreeg altijd kramp in mijn kaak en haatte dat apparaat waarmee je de viool tussen kin en schouder klemt. Ik kan me herinneren dat er een heel mooi lang blond meisje in mijn groepsles zat, die met haar linker hand trillend de snaren kon beroeren. Ik kan me een hele warme zomerdag herinneren dat we optraden op het pleintje bij de Albert Heijn voor een groep bejaarden uit het verzorgingstehuis van om de hoek.
Net als in turnen, tennis, ballet, duiken, wakzwemmen, schaken, gitaar, piano, hockey, verven, kleien, breien, naaien en al die andere leuke hobby’s was ik in viool spelen ver uit niet de beste. Toch blijft het instrument me boeien. En sla je dan ineens op een willekeurige vrijdagochtend de krant open, en stuit je op een viool. Word je tijdens je ontbijt met je neus op de feiten gedrukt. Een echte Stradivarius, zo één waar André Rieu en Janine Jansen op spelen. Als een kind in een snoepwinkel, ik wil er ook één. Ik mis mevrouw Klooster en haar vieze honden, ik mis Bram, ik mis bezwete groepslesjes en het trillende handje van de mooie blondine. En het meest, het meest, mis ik het repeteren. Vergane glorie, wat een gemiste kans.
Ik lees dat het helpt om te spelen op een beroemde viool waarop veel beroemde violisten hebben gespeeld. Want als het dan niet goed klinkt, ga je automatisch beter je best doe. Iets met een oude fiets en leren. Misschien is het nog niet te laat om mijn hobby weer op te pakken. Ik verdiende op een gemiddelde Koninginnedag met mijn viooltje op het pleintje om de hoek meer dan nu per maand. Ik ga een Stradivarius kopen en op les. Helaas is mevrouw Klooster niet meer onder ons, maar ik weet zeker dat ze in de hemel een dansje doet.
|
