We hebben lang gewacht, maar Colin Benders - a.k.a. Kyteman - heeft zijn nieuwe plaat af en hij doet 'het' ditmaal samen met Nederlands' beste trompettist Eric Vloeimans. 'Kytecrash' heet het project dat als de logische opvolger van 'The Hermit Sessions' kan worden gezien.
Woorden om de nieuwe sound te beschrijven zijn er eigenlijk niet. Deze symbiose van hiphop en jazz met uitschieters naar de reggae en elektronische soundscapes die meestal alleen in Noorwegen te vinden zijn, kan tegelijkertijd een perfecte combinatie of een mislukt experiment genoemd worden.
De verschillende tempo's en ritmes aan het begin van opener Party Animals kunnen verontrustend werken op de gehoorzenuwen, die met de muziek van vandaag weinig variatie gewend zijn. Maar zodra je oren door middel van Afrobeat aan de sound van Kytecrash gewend zijn, zul je iets ervaren dat een luisteraar niet vaak gebeurt: de geboorte van een nieuw geluid.
Kytecrash is buitengewoon goed gemixt. Nooit zitten de muzikanten elkaar in de weg, wat naast een positieve kwalificatie van de mixers ook iets van de musici zelf zegt. Het samenspel tussen toetsenisten Niels Broos en Jeroen van Vliet mag bijzonder genoemd worden, omdat alle nummers in 1 take zijn opgenomen. Mathijn den Duijf met zijn dubmachine en Jasper van Hulten met zijn (soms te) hoekige drumspel geven het geheel een hiphopsausje en Gulli Gudmundson verdient niets dan lof voor zijn basspel met warme sound, dat de twee hoofdgenres in 1 instrument verenigd.
Wanneer Benders en Vloeimans samenspelen, ontstaat er chemie. Is dit een poging jazz bij het grote publiek geliefd te maken? Of is dit een samenwerking tussen een oude meester (Vloeimans) en een jong talent (Benders)?
De vocalen en teksten zijn ditmaal geheel aan PAX te wijden. De rapper maakt gebruikt van zijn complete stemspectrum. Hij schreeuwt, fluistert, vertelt en rapt zijn teksten en verhalen over (fictieve) samenlevingen waarin iets ontbreekt. Zelden gaf een vocalist meer de indruk deel te zijn van het geheel. Zijn gesproken gedicht in Ballad for Kyte past perfect bij de compositie van Vloeimans.
De trompet in Tribute To The Mighty Six (Benders) is zwoel en de drums vierkant wanneer ze stopt en weer begint en dit herhaalt. De grote reverb op het trompetgeluid doet denken aan Miles Davis in zijn elektrische periode. Het lijkt alsof Benders en Vloeimans dit met hiphop hebben willen mixen. Het doet er steeds meer aan denken dat Davis zelf dit geluid had gemaakt als hij nog in leven was geweest. Het zijn de composities van Benders (3) en Vloeimans (6) die het meeste tot de verbeelding spreken. Wanneer in het midden van het album er twee nummers aan de gehele band toegewezen worden, zakt het geheel even terug. Op deze manier heeft het Kytecrash project kans om overal naast te grijpen. Te hiphop voor jazz en te jazz voor hiphop. De nummers zijn niet minder dan de rest, maar ze vallen niet binnen de straat van nieuwe muziek die Kytecrash heeft ontwikkeld.
Met Cemembem (Benders) herpakt de band zich. PAX valt telkens zo goed en verrassend in. Zijn ritmiek en stemcontrole zijn een verademing tussen de overige Nederlandse hiphop. ‘I guess life is a test/that I keep failing/time after time/I try to define my mission/a lot of people don’t even listen/doesn’t really matter’ rapt hij over de vergankelijkheid van het leven.
Afsluiters Sojouners en No Farewell doen hopen dat dit geen eenmalige samenwerking is geweest. ‘The beginning or the end’ mompelt PAX tegen het einde van de plaat. Laat dit alsjeblieft het begin zijn. Luister Kytecrash hier via de 3voor12 Luisterpaal.
Lees hier het interview dat ik had met Eric Vloeimans.
Tekst: Luuk Imhann Foto: I AM KAT Eindredactie: Sanne Knijff
